Bir an - Bir anı: Roberto Baggio'nun kaçırdığı penaltı

Süper kahraman filmlerinin bir klişesi vardır: önce dünyayı kurtaran bir süper kahraman ortaya çıkar ancak daha sonra işler kötüye gider ve insanların bir kahraman olduğuna emin oldukları o kurtarıcı bir anda hedefteki isim olarak kendisini süper kahraman olarak görenleri büyük hayal kırıklığına uğratır... 

Roberto Baggio'nun futbol kariyerini düşündüğümde nedense aklıma bu durum gelir. 

Ben doğmadan iki sene önce oynanan 1994 Dünya Kupası finalinde İtalya, Brezilya ile karşı karşıya gelir. O maça kadar turnuvada 5 gol atarak, ülkesinin final oynamasında en büyük pay sahibi olan Baggio yaşayacağı ikonik anın uzağında, hem kupayı ülkesine getirmek hem de turnuvanın en iyi oyuncusu ünvanını kazanmak istiyordu. 

Zorlu mücadelenin normal süresi başladığı gibi golsüz bitince uzatma dakikalarına geçilmiş, uzatma dakikalarında da gol olmayınca kupanın sahibini belirlemek penaltılara kalmıştı. Bu aynı zamanda bir ilk demekti, ilk kez Dünya Kupası kazananı penaltıların sonucunda belli olacaktı. 

İtalya'nın finale yükselmesindeki en büyük pay sahibi, takımın yıldızı Roberto Baggio topun başına geldi. Yıldız futbolcu penaltıyı atsa dahi, sıradaki penaltıyı kullanacak Brezilya'nın golü bulması halinde Sambacılar kupayı yine kazanmış olacaktı. Ancak Baggio, kullandığı penaltıyı kaçırdı ve belki de kafasını öne eğip üzüntülü bir şekilde bakarak futbol tarihinin en dramatik anının başrolünde yer almış oldu. O turnuvanın en iyi oyuncusu Baggio gibi 5 gol kaydetmiş Brezilyalı Romario olurken, bir kahraman olmayı bekleyen Baggio'nun penaltı noktasında donup kalarak yaşadığı hayal kırıklığı ikonik bir simgeye dönüştü. 

Benim yaşımdan dolayı izlememin pek mümkün olmadığı Baggio'ya olan hayranlığıyım bu an sayesinde ortaya çıktı. Muhteşem bir performans ortaya koyarak kahraman olmayı bekleyen ancak kaçırdığı bu penaltıyla kahraman olma şansını kaçıran 10 numara en azından benim efsanem olmayı başardı. Ne diyebilirim ki; Baggio kaybedenlerin gerçek kahramanı...